Het is zo’n archetype sukkel, Luca; ziet zijn leuke buurvrouw versierd worden door de buurtpatser, buurtpatser wurgt de kat, hij vindt het beestje en in plaats van daar iets tegen haar over te zeggen, gooit hij het arme beestje in een container. Hij krijgt de schuld. Ja, dat is dom.
En zijn buurvrouw Anna is de archetype ‘leuke vrouw’. Valt voor patsers, een beetje, en voor ‘goede mannen’, ook een beetje. Maar ze is intelligent, snedig en vriendelijk.
Maar voor de twee begrijpelijkerwijs in elkaars armen vallen, is er de helletocht van de route daar naar toe, maar die helletocht is interessant kijkmateriaal. Het begin van de film is niet minder dan fantastisch, als we terecht komen in een voormalige meubelwinkel, die nu dienst doet als bordeel. Een oudere prostituée met bizar kapsel voert daar haar werkzaamheden uit. Dat bed? Dat is alleen voor directeuren. Dáár staat het bed voor bediendes. Hilarische passage, geestig camerawerk, echt film.
Somberig? Wat dan te denken van de volgende passage in het smoezelige bingocafé waar Luca werkt. De bediendes spelen hun karakters voortreffelijk. Alleen al om het ongegeneerde klikken van een streberige ober is de film al de moeite waard.
Die fantasierijke, originele toon wordt bij vlagen volgehouden. De passage met de esoterische mannen is bijvoorbeeld erg sterk. Ze houden bidsessies in verband met de gemelde komst van buitenaardse wezens (‘Namaste’) en vertrekken er met knappe meisjes aan hun arm. Luca krijgt van hen een kat in zijn handen gedrukt (niet die van zijn buurvrouw) en vraagt verbaasd wat hij ermee moet doen. De patser: ‘Waar wij heen gaan, kunnen wij geen katten gebruiken.’ Hij bedoelt de hotelkamer.
Een van de buitenaardse wezens landt in de tuin van Luca’s vader. Het is duidelijk een zij. Zonder enig probleem maakt ze zich nuttig in het huishouden en vult ze feilloos de positie van zijn overleden vrouw in. Luca’s vader kikkert weer helemaal op.
Zo vlecht de film zich soepeltjes door zijn eigen logica, dankzij een verfilming die redelijk nauwgezet het oorspronkelijke striplandschap volgt. Geen wonder. Regisseur Pacinotti is zelf striptekenaar (Gipi), en baseerde deze verfilming op de strip van zijn stripcollega Gianni Monti. De film roept herinneringen op aan de filmstijl van Ghost World.
Verfrissend alternatief filmproject, maar op tweederde is de fut eruit, volgen melodrama en voorspelbare wendingen elkaar op, wreken de schematische karakters zich. Het drama met de vriend die travestiet is, waar is dat goed voor? Daar waar de film eigenzinnig had moeten doorrijden naar het einde om het meesterwerk te worden – helaas, we zullen het nooit zien.
We moeten een beetje mild zijn, Gianni Pacinotti presteert immers voor een debuut iets heel moois – en het is zonde dat de film buiten Italië amper bekend is.
INTERNATIONAL FILMFESTIVAL ROTTERDAM - FESTIVALKRUIMELS
In de aanloop naar het International Filmfestival Rotterdam 2013 blikt Planeet Cinema terug op gedenkwaardige films die te zien waren op vorige edities.
De 42ste editie van het International Film Festival Rotterdam loopt van 23 januari - 3 februari 2013. Alle informatie op de website van het festival.