THEMA - DE LENIGE LIEFDE

Pat Solatano is een jonge getrouwde leraar geschiedenis die na een gedwongen psychiatrische opname terug bij zijn ouders gaat inwonen. En dat is niet bepaald de ideale plaats om tot rust te komen of aan reflectie te doen. Maar dat is ook niet wat hij voor ogen heeft. Pat, bijgenaamd Mr. Excelsior, wil kost wat kost zijn huwelijk redden niettegenstaande dat zijn vrouw hem op een vernederende wijze bedroog met een collega-leerkracht.

Bipolaire stoornis
Het in de film breed uitgesmeerde douche-incident dat leidde tot zijn opname tracht hij, eens op vrije voeten, in positieve energie om te zetten. Pat lijdt aan een bipolaire stoornis wat hem onberekenbaar en emotioneel labiel maakt. Dat leidt tot enkele hilarische situaties ten huize Solatano. Iedereen raadt hem ten sterkste af terug contact met zijn vrouw te zoeken maar Pat is vastberaden. Ook wanneer hij tijdens een etentje bij een bevriend koppel Tiffany leert kennen.

Hoewel hun eerste ontmoetingen vrij turbulent verlopen, vinden ze toch enkele raakvlakken. Elk op hun manier worstelen ze met het leven, slikken ze antidepressiva en vragen ze zich af wat normaal zijn eigenlijk betekent. Een gezamenlijk dansproject waar ze elk hun eigen drijfveer voor hebben, zorgt voor een therapeutische finale vol uitgestelde romantiek. Het scenario leent zich zeker tot de nodige humor en romantische intermezzo’s zonder zich te verliezen in oeverloze klefheid.

Door de subliem gecaste acteurs weet O’Russell van deze komedie een grappige en realistische karakterschets te maken van hoe het kan verkeren. Bradley Cooper geeft op een zeer overtuigende wijze gestalte aan de kwetsbare en directe jongeman die huis, job en vrouw verliest maar toch blijft geloven in zichzelf en naïef vastberaden tracht zijn huwelijksgeluk terug te vinden. Jennifer Lawrence is in een compleet andere vertolking te zien dan in Winters’ Bone en The Hunger Games. Dat doet vermoeden dat deze actrice nog veel meer in haar mars heeft. Ze bezit het nodige pit om van de dominante, uitdagende maar onevenwichtige kwetsbare jongedame een realistisch personage te maken.

Daarnaast zorgen Robert De Niro en Jacky Weaver voor goed getimede humor als de liefhebbende zorgzame ouders van Pat. Ze staan er beiden als koppel en voor de combinatie van authentiek spel van twee individuen waar toch ook een hoek van af is. Het stemt tot nadenken over het feit dat normaal gedrag en mentale gezondheid relatieve begrippen zijn, een conventie waar misschien minder mensen aan beantwoorden dan eerst vermoedt.

Amerikaanse sportcultuur
Doorheen alle verhaallijnen zit sport verweven. Pat is een verwoed jogger. Door zo doorgedreven te trainen wil hij zijn conditie op peil brengen in afwachting van het weerzien met zijn vrouw. Tiffany kan hem pas echt bereiken als ze hem blijft achtervolgen tijdens zijn dagelijkse jogging. Samen zullen ze trouwens fysiek het beste van zichzelf geven in de therapeutische opbouw van de choreografie die ze samen zullen brengen in de finale van de film en die fungeert als een soort loutering. Pats vader is dan weer een fervent sportgokker van Amerikaanse voetbalwedstrijden.

Alles thuis - het bezoek, de gespreken tussen de gezinsleden, de hapjes die door moeder Solatano worden geserveerd - staan in het teken van het voetbalteam waar alle gezinsleden en vrienden voor supporteren. Via het gokken bereiken vader en zoon elkaar. Dat typische van de Amerikaanse sportcultuur zit zo mooi in het verhaal verweven en doet tegelijkertijd dienst als verbindend element tussen de protagonisten.

David O’Russell kreeg nog voor zijn verfilming van The Fighter via Sydney Pollack de roman Silver Linings Playbook van Matthew Quick te zien. Hoewel het fictie is, vond de regisseur de personages echt. De context van het boek, deze van een emotioneel beladen gezin dat onder druk staat en waar verrassend drama en onbedoeld komische situaties nooit ver weg zijn, trok hem enorm aan.

Rake karakterschetsen
Met deze adaptatie waagt O’Russell zich ver weg van zijn zeer succesvolle prent The Fighter. Toch is hij niet aan zijn proefstuk toe met eerdere succesvolle onafhankelijke donkere komedies als Spanking the Monkey en Flirting with Disaster. Het is een risico omdat romantische komedies doorgaans eerder lauw en voorspelbaar zijn. Maar de regisseur slaagde er met Silver Linings Playbook in om een scenario uit te werken dat naast rake karakterschetsen tevens van realistische dialogen is voorzien en de normaliteit van het bestaan in vraag stelt.

En ja, er is naast knotsgekke situatiehumor voor een stevige portie romantiek gezorgd maar dat is dan ook eigen aan een romantische komedie waarin na regen zonneschijn komt. Het is geen schande om daar dan ook met mate van te genieten als er voor de rest genoeg pit in het verhaal zit.

▶ Bekijk op YouTube