THEMA - DE LENIGE LIEFDE

Met een formidabele sterrencast ter beschikking presenteert Dustin Hofmann een verhaal dat zich afspeelt op een enkele locatie. Beecham House is een tehuis voor musici en vocalisten met pensioen die niet langer voor zichzelf kunnen zorgen. Het mondaine bejaardenverblijf op een landgoed in het Britse Taplow wordt geleid door de jonge aantrekkelijke dokter Lucy Cogan die voor haar patiënten best wel aangenaam vertier voorziet.

De ooit zo bekende en succesvolle bewoners van het oord krijgen alle kansen om nog steeds te musiceren of occasioneel een optreden te plannen maar dit is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Ze worden bovenal geconfronteerd met de limieten van hun tanende talenten. Het applaus dat ze ooit in ontvangst namen en de bijhorende grillen en eisen die ze stelden net als hun fysieke en geestelijke paraatheid zijn verleden tijd. Het is moeilijk om met deze nieuwe realiteit om te gaan, om te aanvaarden dat bijvoorbeeld het stembereik beperkter is.

Hoewel het in Quartet specifiek over sterren op hun retour handelt, is dit gegeven erg herkenbaar. Ouderdomskwaaltjes als geheugenverlies, dementie, ziekte of andere fysieke ongemakken, drukken je met de neus op een nieuwe realiteit. Het spreekwoord ‘Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is’, krijgt in het luxueuze tehuis dat naar een zekere Beecham is genoemd, nota bene een man die rijk werd met laxeermiddelen, wel een zeer letterlijke invulling.

Komische timing
Met onder meer Maggie Smith, Billy Connolly, Pauline Collins, Andrew Sachs en Michael Gambon beschikte Hoffman over een gerenommeerde cast zestigplussers. Het is heerlijk om te zien hoe hun ervaring zorgt voor een ongedwongen spel dat goed op elkaar is afgestemd en veel komische timing en pit bevat.

Het kwartet uit de titel bestaat uit Reggie en Wilf, Cissy en Jean. De wisselwerking tussen de twee mannelijke personages, gespeeld door de Schotse komiek Tom Courtenay en Billy Connolly en is van hoog niveau. Connolly speelt een onverbeterlijke charmeur die dr. Cogan meermaals rode kaken bezorgt, zijn goede vriendin Cissy alsook andere dames voortdurend charmeert en hen vooral ook in hun waardigheid laat. Sheridan Smith die dr. Cogan neerzet, past wonderwel in het plaatje. Het contrast met haar relatief jeugdige schoonheid is oppervlakkig want ze heeft het beste met de bejaarde bewoners van het landgoed voor. Vooral de interactie tussen haar en Wilf zorgt voor komische momenten.

Pauline Collins schittert als de dementerende Cissy, een ontroerend personage dat op oudere leeftijd nog steeds ijdel is, een kinderlijke onschuld in zich draagt en toch zeer geloofwaardig overkomt. Maggie Smith is eveneens perfect gecast als de voormalige operadiva Jean Horton, die zich beter voelt dan de rest maar eigenlijk te angstig en te trots is om de confrontatie aan te gaan met het minder grote bereik van haar stem. Bovendien ontmoet ze in het tehuis een van haar ex-echtgenoten waar ze nog een rekening mee te vereffenen heeft, een waarbij ze zich kwetsbaar zal moeten opstellen. Of hun idylle nog een kans heeft in een andere dimensie creëert een dankbaar spanningsveld.

Daarnaast stelt Hoffman van meet af aan de musicerende residenten in Beecham House voor, waaronder koorzangers, jazzmuzikanten, operazangeressen, trompettisten en pianisten die elke ruimte van het tehuis benutten om hun ding te doen onder de nazomertonen van het licht in beeld gebracht door de cinematograaf John de Borman.

Rake dialogen, voorspelbaar plot
Quartet is een adaptatie van het gelijknamige theaterstuk uit 1999 van de hand van de 78-jarige Ronald Harwood. Deze scenarist schrijft grappig en zijn dialogen zijn soms vinnig en vaak gevat. Zoals het leven is, schreef hij naar eigen zeggen een script dat tegelijk ondraaglijk komisch en triest is.

Zijn verhaal over concurrerende ego’s, aftakeling van lijf, geest en succes wordt op een gevoelige manier in goede banen geleid door Dustin Hofmann. Harwood baseerde zich voor zijn theaterscenario op de documentaire Tosca’s Kiss waarin de herinneringen van voormalige operazangers en –zangeressen die verbleven in een home die Giuseppe Verdi zelf in 1896 stichtte, werden verzameld. Het is de bevriende acteur Tom Courtenay die Harwood voorstelde het toneelstuk als filmscenario te herschrijven. Pas in een later stadium werd Dustin Hoffmann op zijn verzoek door de filmproducente Finola Dwyer bij het filmproject betrokken.

Het galaconcert op de verjaardag van Verdi is een jaarlijks terugkerend evenement dat de finale van Quartet behelst. Dit is de rode draad in het verhaal waarin op het tweede plan de komst van Jean Horton en haar twijfelachtige deelname aan de herneming van het kwartet uit de opera Rigoletto dan weer voor animo zorgt. Hoffman weet hierbij een teveel aan sentiment te voorkomen wat de plot dan weer ten goede komt.

Een romance over oudjes in een bejaardentehuis, zelfs in een luxueuze uitvoering, is nu niet meteen de meest spannende of pittige synopsis die men zich kan voorstellen. Door de spitse dialogen, de dynamiek in het spel en de verbluffende acteerprestaties waar menig jong geliefde iets van kan leren, overstijgt Quartet echter de voorspelbare wendingen van het plot. Hoffman ontroert bovendien met deze ode aan echte musici en sterzangers van weleer die bij de aftiteling een gezicht krijgen en bij naam worden genoemd.

▶ Bekijk op YouTube

Quartet krijgt op 22/05/2013 een reguliere bioscooprelease.