Deze productie is een misdaaddrama met een romantisch subplot, dat enigszins gelijkenissen vertoont met Fargo, een prent van de Coen broers die kritisch op gigantisch veel bijval kon rekenen. Fargo was echter eerst, en daarom is het alsof Feeling Minnesota geruisloos en zelfs geniepig de zalen komt binnengeslopen zonder dat er een haan naar kraait. De film zal op korte termijn ook even onopvallend de zalen weer verlaten, vermoeden we.
Net zoals Fargo, en net zoals de titel al laat vermoeden, speelt deze film zich af in de noordelijke Amerikaanse staat Minnesota. Jjacks is een eenzaat die er al vele jaren gevangenisstraf heeft opzitten. Wanneer hij zijn hoofd laat zien op het huwelijksfeest (of wat daarvoor moet doorgaan) van zijn broer Sam, waar hij overigens nauwelijks welkom is, ontketent hij een domino-effect aan onverwachte gebeurtenissen. Sams kerverse bruid Freddie blijkt tegen heug en meug in het huwelijk te zijn beland omdat ze de plaatselijke zware jongens nog duizenden dollars in het krijt stond.
Zij kan het veel beter vinden met Jjacks, en voor Sam het merkt trekken beide er op uit om hun geluk te beproeven in Las Vegas. De zaken draaien echter niet uit zoals gehoopt, waarna er tussen de twee broers een kat-en-muis spelletje begint, waarbij ze elkaar trachten te beschuldigen en te intimideren, zonder dat ze er acht in hebben dat ze in feite marionetten zijn in het spel van derden.
Feeling Minnesota is een hedendaags misdaaddrama. Wie tussen de regels leest, heeft daarmee al begrepen dat het hier te doen is om een overwegend grauwe film waarin het geweld niet wordt geschuwd, maar wordt gerelativeerd door situatiegrapjes. Het soort van films waarvoor mensen als Tarantino (en zijn beroemde oorscène), Coen of David Lynch als het ware werden geschapen. Het hoeft geen betoog dat regisseur Steven Baigleman op geen enkel ogenblik dit niveau haalt. Hij kent zijn klassiekers (wij herkenden als voornaamste inspiratiebronnen True Romance, Wild at Heart en zoals vermeld Fargo) wel, maar slaagt er niet echt in deze zodanig toe te passen dat er iets nieuws uit wordt voortgebracht. Er zijn enkele grappige momenten, ja, en Baigleman is er tevens prima in geslaagd steeds weer verrassend uit de hoek te komen als het de vraag betreft wie nu eigenlijk de touwtjes in handen heeft.
Maar de film is en blijft een nogal slaperige bedoening, en dat ligt voor een stuk aan de acteurs. Keanu Reeves (Jjacks) speelt min of meer de zelfde rol uit Gus Van Sants My Own Private Idaho: de zwerver zonder thuis maar op zoek naar geluk. Zijn muze Freddie wordt vertolkt door Cameron Diaz, vandaag te zien in liefst drie nieuwe bioscoopfilms (She's The One, The Last Supper en Feeling Minnesota). Competent, maar niet meer. De bijrollen vallen enigszins tegen. Vincent D'Onofrio speelt Jjacks' broer Sam maar cabotineert in het proces: zijn personage is bij momenten zodanig over the top dat alle pogingen tot humor in het water vallen. Dan Aykroyd speelt een corrupte politie-agent, maar valt door zijn fake plaatselijk accent door de mand en verpest systematisch alle sequenties waarin hij zijn hoofd laat zien. Gelukkig mogen we van Courtney Love een verbazend effectieve gastrol meepikken.
De muziekkeuze is uitstekend, als dat een troost is.