Jude (Cameron Diaz), Paulie (Annabeth Gish), Marc (Jonathan Penner), Pete (Ron Eldard) en Luke (Courtney B. Vance) vormen een kliek niet onbemiddelde doctoraatsstudenten die samen een woning delen. Traditiegetrouw nodigen ze elke zondag een gast uit voor een copieus avondmaal, waarbij de uitgesponnen tafelgesprekken over maatschappij, politiek en geschiedenis centraal staan. Ondanks interne meningsverschillen zijn de vijf studenten radicaal links-liberaal. Aartsvijand nummer één is een republikeinse megalomaan (Ron Perlman) die door zijn oerconservatieve uitspraken, in de trend van Pat Buchanan, veel kwaad bloed zet.
Op een mooie zondag belandt, per toeval, een onverholen neo-nazi (Bill Paxton) aan de gespreksdis. De discussie laait hoog op en er vallen klappen. Wanneer de snoodaard aan zijn eigen jagersmes geregen wordt, besluiten de studenten om het lijk in de achtertuin te begraven en verder te gaan met hun leven. Eigenlijk zijn ze wel een beetje trots op zichzelf. Door de boosdoener uit de weg te ruimen ziet de wereld er ongetwijfeld een beetje beter uit. Hierop wordt besloten dit huzarenstukje elke zondag te herhalen. Nodig eens een politieke tegenstander uit en giet hem of haar vol vergif. Zo passeren een homofobe priester, een vrouwenhater, een racist, een anti-abortus-activist, en nog vele andere de revue. Totdat juist diegene die ze het meest haten hen een lesje in verdraagzaamheid komt geven.
Bovenal puilt The Last Supper uit van aanstekelijke, droge en cynische humor. Nergens bestaat er gevaar voor de klassieke Amerikaans slapstick-humor à la Jim Carrey of Steve Martin. Het wansmakelijke ideëengoed en de naïviteit van de slachtoffers maken de moorden licht verteerbaar. De acteurs, zowel de studenten en hun slachtoffers, zetten stereotype figuren neer, broodnodig voor goede humor. Nergens valt The Last Supper uit de toon, uitgenomen in het middenstuk waarin een vrouwelijke sheriff, op zoek naar een verdwenen meisje, komt opdraven. Filmtechnisch munt de film uit door de beelden van de moordscènes op te vrolijken met de zeer expressieve, en weinig aan de verbeelding overlatende schilderijen van Marc. Wie goed kijkt, begrijpt het verhaal des te beter.
De finale van The Last Supper zou alle salon-activisten tot nadenken moeten aanzetten. Door zelf het recht in handen te nemen verworden de protagonisten tot mini-Machiavelliës die geen haar beter zijn dan hun slachtoffers. The Last Supper, verplicht voer voor activisten van allerlei pluimage.