Deze professionele onrijpheid is markant aanwezig in de film. Het eerste dat je opvalt is de kleurloosheid van de personages. Je merkt dat Russel zijn karakters enige emotionele diepgang heeft willen geven, zij het niet dat elk interessant element wordt teniet gedaan door een hutsepot van gebeurtenissen. Hetzelfde geldt voor de komische momenten. De enkele scènes die als grappig zijn bedoeld komen door de overload aan situaties nauwelijks tot uiting. Bovendien heeft de film te kampen met een verkeerdelijke inschattting van het tempo. Het geheel komt als een razend spervuur op je af, met als resultaat dat je in plaats van geamuseerd, eerder geïriteerd de zaal verlaat.
Deze miskleun is voor een groot deel gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van schrijver/regisseur David O. Russel. Hij heeft een geadopteerde zus die op zoek gegaan is naar haar natuurlijke ouders, en hij is pas vader geworden, wat zijn seksleven naar het nulpunt heeft gebracht.
Zijn alter-ego neemt in de prent de vorm aan van Mel Coplin (Ben Stiller), een kersverse vader die wat probleempjes heeft met zijn echtgenote (Patricia Arquette). Seks wordt - net als iedere andere belangrijke bezigheid - op voorhand vastgelegd in de agenda, en zelfs dan durven er al eens wijzigingen op te treden. Zijn huwelijksleven wordt nog complexer als Mel op een bepaald moment beslist zijn adoptie-ouders te gaan opzoeken.
Daarvoor doet hij een beroep op het bureau dat hem indertijd van de hand heeft gedaan. Assistente van dienst is Ta Leoni (uit de tv-serie Naked Truth), een knappe, rondborstige dame die in een mum van tijd Mels hoofd op hol brengt. Dit geflirt werkt uiteraard danig op de heupen van zijn vrouw, die de eindstreep van hun relatie al in zicht heeft. De boel wordt nog wat chaotischer als blijkt dat deze dame niet echt vakbekwaam is. Door haar toedoen komt de familie Coplin steeds bij de verkeerde mensen terecht. Als ze uiteindelijk de echte ouders vinden, blijken die niet aan de verwachtingen te beantwoorden.
Door de grote verscheidenheid aan karakters en culturen die we op die manier te zien krijgen, wordt de film toch nog van een gewisse dood gered. Dit neemt niet weg dat de Russeliaanse aanpak de prent in comatueuze toestand gevangen houdt. Een regisseur als Woody Allen of Mike Leigh was hier wellicht beter op zijn plaats geweest.