De bekendheid die Mike Leigh op dit moment geniet, is voor het grootste gedeelte afkomstig van de vele onderscheidingen die zijn films behaalden op de verschillende edities van het Filmfestival van Cannes. Reeds in 1993 kreeg hij voor High Hopes een prijs vanwege de filmpers, die vooral zijn krachtige kritiek op het toenmalige Tatcher-regime prees. Vijf jaar later werd hij op hetzelfde festival met Naked gelauwerd als beste regisseur. Deze sombere prent schetst op rake wijze het portret van een nihilistisch ingestelde jongeman (David Thewlis). Zijn meest recente film, Secret and Lies, werd als de beste film op het laatste Festival van Cannes bekroond. Door blijvende erkenning van dit beroemde Franse filmfestival maakte het filmpubliek van de jaren negentig kennis met het werk van Leigh. Hij kan zeker geen veelfilmer genoemd worden met de realisatie van amper zeven films in 25 jaar maar hij is wel iemand die trouw blijft aan zijn eigen principes over filmmaken.
Het is juist die persoonlijke benadering die het bekijken van zijn films zo boeiend maakt. Er is in geen enkel van zijn rolprenten plaats voor speciale effecten of vluchtige camerabewegingen. Het uiterlijke gedeelte van bijvoorbeeld Naked is herleid tot het strikt functionele. Zijn interesse gaat vooral naar het observeren van mensen als sociaal wezen in onze huidige problematische maatschappij. Het verwerkingsproces van deze indrukken geeft steeds een tragi-komisch eindresultaat. Met veel aandacht voor detail ontleedt hij de reactie van een individu op een bepaald probleem. Deze aanpak is zeer duidelijk terug te vinden in Secret and Lies. De beschrijving van de zoektocht van een zwarte vrouw naar haar natuurlijke moeder is onovertroffen. Elk woord en elke beweging van de acteurs heeft een specifieke betekenis. Alle projecten van Leigh zijn pure vormen van sociale cinema waarbij de mens telkens centraal staat. Mede door die gevoelsmatige invalshoek verouderen zijn films nauwelijks. Het oprecht tonen van gevoelens op het witte doek is zonder enige twijfel een prioriteit voor hem.
Life is Sweet wordt dus deze maand voor het eerst in België vertoond en draait rond een familie waar het onderlinge contact niet echt vlot verloopt. Er is niet echt sprake van een goede verstandhouding tussen de ouders en hun twee dochters. De ene dochter Natalie (Claire Skinner uit The Rachel Papers en Inspector Morse) is een goedgehumeurde loodgieter die haar omgeving telkens weet te verbazen met haar scherpe vragen. Maar de andere dochter Nicola is een moeilijk geval. Met haar depressieve buien verpest ze regelmatig de sfeer in het gezin. Ze was ooit een knappe studente maar ze zonderde zich af van de buitenwereld af na een zware ziekte.
Dat dit gezin, ondanks alle problemen, bij elkaar blijft, komt vooral door de grote inzet van de moeder (een opmerkelijke Alison Steadman). Deze vrouw is een echte doorzetter en is één brok optimisme. Haar man Andy is welliswaar een liefdevolle vader maar mist de innerlijke kracht van zijn vrouw. Life is Sweet is eigenlijk het verhaal van een kleine gemeenschap die uiteindelijk kiest voor eenheid in de plaats van een pijnlijke breuk. Langzaam leren zowel de ouders als de kinderen elkaars gebreken accepteren. De volledige film is trouwens een grote ode aan het belang van één gezin in een samenleving.
Maar deze Britse film is op geen enkel ogenblik een loodzwaar spychologisch drama geworden. Dit komt vooral door de aanwezigheid van krachtige komische dialogen die dramatische situaties sterk relativeren. In de bijrollen ontdekken we ook nog de toen nog onbekende David Thewlis die later bekendheid zou verwerven met zijn vertolkingen in Naked en Dragonheart.