Door de knappe openingsscène in zwart-wit en de heroïsche muziek op de achtergrond, maken we op een trefzekere manier kennis met het kader waarbinnen Libertarias zich afspeelt. Na deze verzorgde introductie verplaatst de film zich naar de stad Barcelona. Brandende huizen en kerken geven aan dat deze Spaanse stad zich in een chaotische toestand bevindt. Overal vinden er plunderingen plaats vanwege de revolutionairen.
Ook de kloosterzuster Maria is het slachtoffer hiervan en slechts op het laatste ogenblik vindt ze een onderdak in het plaatselijk bordeel. Kort daarna vallen ook hier de opstandelingen binnen. De vrouwelijke strijders slagen erin om de prostituees van dit bordeel te overtuigen om te vechten tegen de gevestigde orde (kerk, leger, grootgrondbezitters) van hun samenleving. Niettegenstaande de ongewone en brutale kennismaking tussen de vrouwen onderling ontstaat er toch een hechte vriendschapelijke band tussen hen. Die intieme band wordt nog versterkt door hun gezamenlijke ervaringen aan het front.
In het begin van de spontane volksopstand wordt de aanwezigheid van vrouwen op het slagveld nog op prijs gesteld en toegejuicht door de grote massa. Mede echter door het toenemende professionalisme van hun tegenstanders en de verdeeldheid in eigen rangen wordt hun participatie aan deze binnenlandse oorlog steeds moeilijker.
Dit waargebeurde verhaal bevat voldoede stof om er een meeslepende film van te maken. Maar Libertarias is jammer genoeg het soort film geworden dat we zo snel mogelijk willen vergeten door zijn langdradig karakter (meer dan twee uur) en het ontbreken van een elementaire inhoudelijke samenhang.
Vorig jaar leverde de Britse regisseur Ken Loach met Land of Freedom een veel pakkendere interpretatie af over de Spaanse Burgeroorlog. Die Britse film kon ook nog rekeningen op doorleefde vertolkingen en op een uitstekend camerawerk.
Libertarias is dus ondanks alle goede bedoelingen vanwege de realisator Vincente Aranda zelden overtuigend. Zelfs de participatie van de beroemde Spaanse actrice Victoria Abril (gekend van haar samenwerking met Almodovar) kan dit oersaaie project niet redden. Met deze ouderwetse en voorbijgestreefde interpretatie mist de regisseur een unieke mogelijkheid om opnieuw belangstelling te wekken voor dit bloedige conflict op het Europese continent.