A MONTH BY THE LAKE

Flirten op leeftijd

Een romantische komedie met een invalshoek die we nog niet al te vaak hebben gezien: met protagonsiten van de derde leeftijd. Misschien wel een gok, want precies deze mensen krijg je vrijwel nooit te zien in de bioscoop.

Om de jongere generaties mee te krijgen hangt het er vooral van af acteurs te vinden die toch het hart van de jeugdiger kijker kunnen stelen (iets wat aardig lukte in bijvoorbeeld Cocoon). In dat opzicht was de medewerking van Vanessa Redgrave aan deze film een geschenk uit de hemel. Zij speelt de guitige Miss Bentley, een Britse die in de laten jaren dertig de lente traditiegetrouw doorbrengt aan het Italiaanse Como-meer. Zij valt er voor de charmes van de stijve Majoor Wilshaw (Edward Fox). In eerste instantie is de Majoor wel te vinden voor een kersverse vriendschap, maar met de komst van Miss Beaumont (Uma Thurman), het kindermeisje van een Amerikaans gezin, dreigt alles in het water te vallen. Zij gooit roet in het eten wanneer ze op een gemene manier het hoofd van de Majoor op hol brengt.

Feitelijk is de film niets meer dan een opstapeling van mislukte afspraakjes, gaande van partijtjes tennis over picnics en goochelshows. De sfeer is er wel, met de verfrissende lentenatuur en pittoreske Italiaanse dorpjes. Maar het is allemaal nogal saai, en je vraagt je als kijker af wat Miss Bentley überhaupt ziet in een lichtgeraakte zeurpiet als Majoor Wilshaw. Iemand met een uitstraling als de hare verdient gewoon beter.

Het zijn allemaal pluimen op de kerfstok van Vanessa Redgrave, die met andere woorden zowat de hele film van de ondergang redt. Edward Fox is wel effectief als Majoor Wilshaw maar het is moelijk veel sympathie voor hem op te brengen. Hoop en al wat medelijden omdat hij zo pijnlijk afgaat ten opzichte van Miss Beaumont. Wat Miss Beaumont betreft, iedereen zal het ermee eens zijn dat dit zowat de slechtste acteerprestatie is in de jonge carrière van Uma Thurman, een actrice van wie we nochtans weten dat ze wat kan.

Het ligt hoogstwaarschijnlijk aan de begeleiding van de regisseur, de Brit John Irvin, die met haar al eerder samenwerkte voor de alternatieve Robin Hood-verfilming. Irvin slaagt er zoals gezegd wel in voldoende sfeer en tijdsgeest te scheppen, maar kan uiteindelijk zijn film niet boven de middelmaat tillen.