In de strijd om als eerste het grote scherm te halen is er blijkbaar allerhande ballast over boord gegaan. Het script bijvoorbeeld. Maar eigenaardig genoeg heb je na het bekijken van Dante's Peak het gevoel dat er juist nog teveel script te zien valt. Een rampenfilm als Twister of Dante's Peak ga je immers niet bekijken omwille van de karakters. Die lopen er meestal toch maar als kippen zonder kop bij. Als het dan toch tijd is om het verstand op nul te zetten, dan kan het beter goed gebeuren. En wanneer het dan na 45 minuten toch zo ver is, heb je eigenlijk al geen zin meer. Hoofdpijn zullen we maar zeggen.
Vulkanoloog Harry Dalton (Pierce Brosnan) trekt na verdachte metingen naar het knusse stadje Dante's Peak, waar hij een reeds lang uitgedoofde vulkaan gaat onderzoeken. Hij weet burgemeester annex koffiebaruitbaatster Wando (Linda Hamilton) te overtuigen om alarm te slaan, maar dat is dan weer buiten de rest van de cast gerekend, die in hun onwetendheid en naïveteit van geen wijken willen weten, en hun geloofwaardigheid of financiële interesse hoger inschatten dan de veiligheid van dit o zo leuke stadje. En dan is het boem. Drie kwartier te laat, maar wel heel luid, en zeer spectaculair.
Die knal, met alles wat er bij hoort, is dan ook waarvoor we gekomen zijn. Maar jammer genoeg kan Donaldson het niet laten om onderweg alle cliché's uit de kast te halen. Je hebt de ongelovige baas, het betweterige oudje, het koppel enerverende kinderen die natuurlijk weer de held willen uithangen maar zich ondertussen lelijk in nesten werken, en de menigte die bij de woorden 'geen paniek' elkaar beginnen te vertrappelen. En dan is er natuurlijk de overmijdelijke hond, die belangrijker blijkt te zijn dan mensenlevens. Maar er zijn ook een aantal leuke gadgets te zien. Onze favoriet is de onverwoestbare jeep met lavabestendige banden. Je moet er maar op komen.
Ongeloofwaardigheid troef dus, maar dat zou geen enkele hinderpaal geweest zijn als Donaldson zich zuiver op adrenaline-genererende actie had gefocuseerd. Nu probeert hij in een oeverloos saaie eerste helft sympathie op te wekken voor de karakters. Maar om karaktergedreven acteerprestaties te zien is nog nooit iemand naar een door speciale effecten gedreven rampenfilm gegaan. Speciale effecten van Digital Domain die trouwens zeer spectaculair zijn. Maar wat wil je, als de vrouw van de baas meespeelt? Jan DeBont doorspekte zijn Twister tenminste met een aantal spectaculaire tornado-sequenties die de voorafgaande saaie passage snel deed vergeten.
Maar na het bekijken van Dante's Peak heb je het knagend gevoel dat de film, net als Twister overigens, niet zou gemaakt zijn zonder de speciale effecten. En dat liedje begint nu wel een beetje afgezaagd te geraken.