Het aantal films dat buiten het gewone Hollywoodsysteem om gemaakt wordt stijgt pijlsnel. Eén van de meest succesvolle voorbeelden van die hoopvolle trend is Pulp Fiction. Het prijskaartje voor een normale film komende uit één van de grote studio's zoals Warner of Paramount schommelt rond de 1,5 miljard frank. Greg Mottola had slechts 500.000 dollars en iets meer dan twee weken nodig om zijn project Daytrippers te realiseren.
Alles begint wanneer de naïeve huisvrouw Eliza een romantische brief vindt in de slaapkamer. Het ergste is dat die poëtische liefdesbrief aan haar eigen man Louis geadresseerd is. Door dit kleine stukje tekst stort haar zorgeloze wereldje in elkaar. Ten einde raad komt ze terecht bij haar ouders Jim en Rita.
Vooral de bazige moeder Rita dringt bij haar dochter aan op een snelle opheldering van deze netelige kwestie. Maar Louis is op zakenreis naar New York. Tot grote consternatie van de doodongelukkige Eliza wordt onder impuls van moeder het volledig gezin gemobiliseerd om Louis een bezoekje te brengen. De enige zuster van Eliza vindt het zelfs nodig om haar kersverse vriend Carl mee op sleeptouw te nemen.
De personages in Daytrippers verschillen zo erg van elkaar dat confrontaties niet lang uitblijven gedurende hun geïmproviseerde tocht naar New York. Memorabel zijn voornamelijk de geanimeerde gesprekken tussen de begaafde jongeman Carl over zijn nieuws te roman en de onderontwikkelde familie van zijn vriendin.
Daytrippers is een vlotte praatfilm geworden die ons bij momenten deed terugdenken aan het betere werk van Woody Allen. De botsingen tussen ouders en hun kinderen vanwege de allom bekende generatiek loof vormt de kern van het verhaal. De schets van die conflicten is veel realistischer dan in een doorsnee Disneyfamiliefilm. Over de prestaties van de cast kunnen we alleen maar positief zijn. Het meeste plezier beleefden we aan de glansrijk geslaagde ver tolking van actrice Anne Meara (Awakenings) als de dominante moeder.
Daytrippers past prima in het rijtje van andere kleine films die de afgelopen maanden onze bioscopen sierden. Net als in She's the One, Palookaville en The Last Supper wordt de actie, omwille vanwege geldgebrek, vervangen door vlijmscherpe dialogen. Het is een ware verademing om gevatte en intelligente conversatie te horen in de plaats van de ééndimensionele one-liners die tegenwoordig een must zijn in elke productie. Nergens zijn er beperkingen naar de inhoud toe voelbaar wat het kijkplezier behoorlijk verhoogt.
Het gevaar bestaat wel dat de nieuwe golf van jong talent wordt opgeslokt door de grote Amerikaanse productiefirma's. Dat er wel degelijk geld valt te verdienen met de productie van low-budget films bewijst de oprichting van Fox Searchlight door Twentieth Century Fox (producent van Independence Day). Onder het banier van dit dochterbedrijf kwamen reeds She's the One en Stealing Beauty tot stand. Ook de jonge regisseur Mottola kreeg het aanbod van Tri-Star (van de Sony groep) om Daytrippers voor hun rekening te maken. Toch verkoos hij boven het financieel aantrekkelijke voorstel zijn eigen creatieve benadering. Hopelijk behoudt hij dezelfde werkwijze voor zijn volgende films Earthly Delights en Lush Life.