Eén ding kan je de film in geval niet verwijten: een gebrek aan verhaal. The Frighteners is een horrorkomedie met een complex en compleet onvoorspelbaar verhaal dat bestaat uit verschillende op het eerste gezicht losstaande elementen. De hoofdrol is voor Michael J. Fox, die aan boord kwam via executive producer Robert Zemeckis (regisseur van de Back To The Future-trilogie). Fox speelt Frank Bannister, een loser die in een verdacht auto-ongeval zijn echtgenote verloor, maar er wel een zesde zintuig aan overhield: hij kan communiceren met de doden die nog niet naar het hiernamaals zijn. Met deze gave probeert hij zijn fortuin bij elkaar te sprokkelen: zijn drie dode vrienden Judge, Cyrus en Stuart bespoken een gezinnetje, waarna Bannister voor een flinke duit (Who you gonna call?) een nepritueel uitvoert om de geesten te vangen.
Fairwater, het stadje waarin Bannister leeft, wordt de laatste jaren echter opgejaagd door het hoge aantal slachtoffers van mysterieuze hartaanvallen. Bannister ziet dat een Dood-achtige figuur, met zeis en al, hiervoor verantwoordelijk is, maar wordt zelf verdacht van deze moorden. Hij wordt opgejaagd door een geflipte FBI-agent die hem verhindert love-interest Lucy tegen de Dood te beschermen. Parallel loopt een plot over een seriemoordenaar die jaren voordien een bloedbad aanrichtte in het lokale ziekenhuis en ervoor de elektrische stoel terechtkwam. Zijn toenmalige vriendin leeft als een kluizenaarster met haar tirannieke moeder. In de beklemmende finale komt alles op een meesterlijke manier bij elkaar.
The Frighteners is unieke cinema in die zin dat de film zowel slaagt in zijn humor- als in zijn horroropzet, en dat is toch wel een behoorlijke pluim op de hoed van de Nieuwzeelandse regisseur Peter Jackson (van horror als Bad Taste en Braindead en daarnaast Heavenly Creatures). De film is afwisselend dolkomisch en intens spannend (vooral in scènes met de Dood en in sequenties waarin heden en verleden parallel lopen). Grappige horror bij de vleet (Beetlejuice, From Dusk Till Dawn). Maar grappig én spannend? Doe er een flinke scheut verbluffende (Nieuwzeelandse!) visuele effecten bij en je avondje film is een gegarandeerd succes.
Wat schrijver dezes vooral verbaasde was dat de film erin slaagt een realistisch portret te schetsen van hemel en hel; een riskante onderneming daar de suspension of disbelief bij de kijker tot het uiterste moet worden gerokken. Dat het kan weten we van onder andere Brainstorm en Hideaway, maar ook The Frighteners slaagt hierin met brio.
Nog nooit was de keuze tussen *** en ***+ zo'n dilemma als voor The Frighteners. Uiteindelijk werd er geopteerd voor *** omdat niet alle grappen getuigen van evenveel smaak, en omdat The Frighteners net iets te veel pikt van bestaande films. Wat betreft sfeer kom je met de omschrijving 'Capser voor volwassenen' nog het meeste in de buurt. Maar daarnaast 'leent' The Frighteners schaamteloos twists uit genreklassiekers als Ghostbusters, Ghost en Flatliners. Het ligt er soms gewoon té dik op, en dat scheelt 'm een halve ster. Wat niet weg neemt dat The Frighteners dolle pret is: een feest voor het oog, met voor de verandering eens een coherent verhaal. Horror met een hart en hersenen.