Ook met haar laatste film The Mirror Has Two Faces levert Streisand geen wereldschokkende film af. Deze prent laat zich nog het beste omschrijven als een ongeïnspireerde en voorspelbare variant op het assepoester-sprookje.
Rose Morgan (Barbra Streisand) geeft een cursus Romantische Literatuur aan de universiteit van Columbia maar heeft zelf geen sprankje romantiek in haar leven. En eigenlijk verlangt ze daar wanhopig naar. Gregory Larkin (Jeff Bridges), leraar wiskunde aan dezelfde universiteit, heeft door een aantal misgelopen relaties het vertrouwen in de ware liefde verloren. Hij is ervan overtuigd dat mannen en vrouwen beter op een verstandelijke manier met elkaar om kunnen gaan. Greg plaatst een contactadvertentie en vraagt slimme vrouwen boven de 35, die zijn geïnteresseerd in kameraadschap, te reageren.
Rose haar zus Claire (Mimi Rogers) wil haar zus niet langer eenzaam zien en schrijft Greg uit haar naam een brief. Daarna regelt ze stiekem een ontmoeting. Tijdens die samenkomst blijkt dat Greg en Rose heel veel gemeen hebben en het bijzonder goed met elkaar kunnen vinden. Ze gaan zelfs zo goed met elkaar om dat Greg haar ten huwelijk vraagt. Althans voor een verstandshuwelijk. Hoewel Rose inmiddels verliefd op hem is geworden, stemt ze toe. Maar naarmate ze langer getrouwd zijn, beseft Rose dat ze helemaal geen genoegen wil nemen met iemand die haar alleen waardeert om haar intellectuele capaciteiten...
The Mirror Has Two Faces is een romantische komedie die zogenaamd de moderne mythen over schoonheid en seks onderzoekt. Zogenaamd, omdat Streisand net zo hard meegaat in de foute veronderstelling dat je als vrouw alleen gelukkig kunt zijn als je blond haar hebt en maatje 38. Niet alleen een vreselijk beperkte blik, maar bovendien een behoorlijk achterhaalde. Uiteindelijk verandert Rose van een professor die er helemaal niet slecht uitziet maar die moet doorgaan voor het lelijke eendje, plotseling in een mooie zwaan. Daarna weet ze opeens wel de man van haar dromen aan de haak te slaan. Een vreselijke anti-climax.
Wel geslaagd zijn de treffende rollen van de nevenpersonages. Daarin ligt de grootste charme van deze romantische draak. Vooral Lauren Bacall zet een geweldige rol neer als Rose's moeder, een egoïstisch wezen volgens wie de wereld draait om uiterlijke schoonheid. Maar ook Mimi Rogers zet een geslaagde rol neer als Rose's zus Claire, die heilig in hun moeders filosofie gelooft en daarom is getrouwd met een knappe vent zonder hersens (Pierce Brosnan). Een romantische zwijmelfilm waarvan waarschijnlijk alleen de echte die hard-romantici zullen genieten.