In een tijdperk waarin speciale effecten hoger ingeschat worden dan acteerprestaties en een onderhoudend script als ballast beschouwd wordt, is het een verademing om nog eens een echte klassieker op het grote scherm te mogen verwelkomen. Het is de film die aan de basis ligt van de hedendaagse effecten-explosie en het begrip blockbuster, en is dus, o ironie, mischien wel de oorzaak van de huidige malaise in het Hollywood-filmaanbod.
In dit vierde deel van de serie (er zijn negen delen gepland, en voorlopig is enkel de middenste trilogie gefilmd) maken we kennis met Luke Skywalker. Wanneer hij heel toevallig in het bezit komt van twee robots, wordt hij midden in een Galactische oorlog geworpen, en met behulp van zijn nieuw-gevonden mentor Obi-Wan Kenobi, en de smokkelaar Han Solo probeert hij de rebellen te helpen in hun strijd tegen het Imperium. Tijdens zijn avontuur komt hij zwaar in botsing met Darth Vader, de belichaming van het kwaad, maar hij weet ook vriendschap te sluiten met prinses Leia. En hij leert de kracht kennen van The Force. O ja, het speelt zich allemaal af 'a long time ago in a galaxy far, far away.'
Zowat alles aan deze film is legendarisch geworden: de effecten, de hemelse muziek van John Williams, de schitterende Art Design, de Force, het enorme kassucces, het imperium dat Lucas ermee uitbouwde, de invloed op andere films, en de blijvende populartiteit niettegenstaande er tot nu toe maar drie films zijn gemaakt. Voor acteur Harrison Ford was het het begin van een heel succesvolle carrière. Eigenlijk zijn er dan ook geen redenen te bedenken om de film niet te gaan bekijken. Zelfs sciencefiction-haters kunnen er geen problemen mee hebben, want het had net zo goed een western of een samoeraifilm kunnen zijn. Om het even wat eigenlijk, want deze film wordt niet gedragen door de spectaculaire (bijgewerkte) speciale effecten, maar wel door een heel eenvoudig verhaaltje, waarin Lucas het Goede en het Kwade verwerkte. Het leven in een notedop dus. En vergeleken met de huidige kaskrakers is Star Wars dan ook pure kunst. Eenvoudig dat wel, maar nooit echt naïef. Vaak heel grappig, maar nooit lachwekkend.
Lucas was nooit echt honderd procent tevreden met de versie die hij in 1977 moest uitbrengen, en hij maakte dan ook van deze verjaardag gebruik om een opgepoetste, en lichtjes uitgebreide versie samen te stellen. De meningen hierover zijn sterk verdeeld, maar buiten één heel korte wijziging, waarmee Lucas bewees ook te moeten bezwijken aan de 'political correct' mentaliteit zijn die toevoegingen geslaagd te noemen. De Speciale Edities zouden trouwens een testplatform geweest zijn voor de volgende trilogie. De twee andere films van de trilogie kunt u over enkele weken in de bioscoop verwachten. Een emotioneel weerzien.