Het IRA-thema zit in de lift. Net zoals in Michael Collins, krijgen we ook in dit verhaal een geromantiseerde held, die vecht voor een stuk land voor zijn volk met als verschil dat hier de bloedige burgeroorlog even over de grote plas verhuist naar het beloofde land: Amerika. Frankie Mcguire (Brad Pitt) hoopt daar een lading Stinger luchtdoelraketten te kunnen kopen om daarmee sterker verweer te hebben tegen de wapenuitrusting van de Britten. Om zijn doel te bereiken duikt Frankie met behulp van een aantal mensen uit het IRA-netwerk in de VS onder bij het gezin O'Meary. Nietsvermoedende vader (Harrison Ford) van dit voorbeeldgezin is wel sergeant bij de NYPD, maar dat kan alleen in het voordeel spelen van 'bad guy' Frankie. Want dat is wat hij uiteindelijk is, ondanks zijn bewondering en respect voor de waarden van het gastgezin, waarden die hij ook ooit kende maar die brutaal aan flarden geschoten werden. In die hoedanigheid zal hij dan ook grote rivaal en tegenstander worden van morele ridder en politieman Tom O'Meary. Dit intern conflict zal pas op het einde beslecht worden in een 'fijn-dat- we-nu-eens-eindelijk-op-mekaars- gezicht-kunnen-slaan'-scène.
Scenario-technisch en verhaal-logisch zitten in deze prent geen graten. Waar het schoentje echter knelt, zijn precies de scènes die zouden moeten getuigen van waarlijk politiek engagement van de kant van de regisseur. Bovendien zijn de acteerprestaties van Ford beneden alle peil. Snotteren is blijkbaar een nieuwe vorm van acteren in zijn visie. Pitt geeft blijk van een sterkere emotionele betrokkenheid - hij toont tevens gelukkige traantjes - maar toch komt hij als Ierse held niet op dezelfde manier over als een Michael Collins. Het lijkt alsof beide acteurs in een eigen film spelen. De gelijkenissen die Pakula precies tracht te schetsen tussen beide personages worden onvoldoende geëxploiteerd om de uiteindelijke kern van het verhaal aan bod te laten komen: een geëngageerd doch intellectueel subtiel politiek debat. De morele suspens waar Pakula anders ook borg voor staat blijft eveneens achterwege. Op een tranerig Amerikaanse manier worden al evenveel clichés verkondigd dan er kogels in het rond vliegen.
De opnames van dit product liepen verre van een leien dakje. Het oorspronkelijke budget is wegens het steeds opnieuw aanpassen van het scenario ook ver boven de gestelde limiet opgelopen. Pitt, die bij de laatste shots zelfs een week naar Argentinië is getrokken voor de opnames van de nieuwste prent van Jean Jacques Annaud, heeft zich nog willen terugtrekken uit het hele zootje. Volgens hem is deze film een overbodig product. En we geven hem geen ongelijk.