Aan de andere kant heeft acteur Ralph Fiennes aan dit project zijn zegen gegeven. De man heeft tot nu toe enkel scenario's uitgekozen die aan perfectie grenzen. Schindler's List, Quiz Show en Strange Days spreken uiteraard voor zich, maar ook de zogenaamd geflopte projecten (The Cormorant, Wuthering Heights) getuigen van kwalitatief werk. Bij het bekijken van de prent worden onze negatieve voorgevoelens al snel in een vergeethoekje gedumpt en moeten we de heer Fiennes opnieuw met het gelijk laten lopen.
Het verhaal speelt zich af in 1944. In een verlaten klooster in Toscane raken vier overlevenden van de oorlog met elkaar verbonden. En van hen is 'de Engelse patiënt' (Ralph Fiennes), een man wiens lichaam onherkenbaar verbrand is. De anderen zijn de verpleegster Hana (Juliette Binoche), haar geliefde Kip (Naveen Andrews) en een voormalig dief David Caravaggio (Willem Dafoe). Door het contact met deze personen komen de herinneringen van 'de Engelse patiënt' aan de voorbije jaren weer naar boven. Deze jaren werden getekend door zijn obsessionele, maar fatale romance met Kathrine Clifton (Kristin Scott Thomas). Langzaam maar zeker wordt de schil van elk van de vier betrokkenen verwijderd en komen de lang verborgen waarheden aan de oppervlakte.
Waar in het boek alle personages op een ingenieuze manier met elkaar verweven zijn (Carvaggio is bijvoorbeeld een vriend van Hana's vader), wordt dat in de film op geen enkele manier verwezenlijkt. Bovendien blijft de hoofdactie beperkt tot slechts twee verhalen: de relatie tussen Almasy en Kathrine, en de band van Hana met haar Engelse patiënt. Dit heeft tot gevolg dat een aantal personages, zoals dat van Naveen Andrews, verloren lopen, ze hebben maar weinig met het gebeuren te maken. Langs de andere kant kan men deze simplificiëring ook toejuichen. Indien de prent te complex was geweest, zou waarschijnlijk een groot deel van de magie verloren zijn gegaan.
Want dat is de film: magisch en sprookjesachtig. Hij wordt omgeven door een intense, innemende sfeer, die slechts zelden werd geëvenaard. Bovendien werkte aan dit project geen enkel iemand mee die nog nooit een prijs in de wacht sleepte, en dat is er aan te merken. The English Patient kreeg reeds de Golden Globe voor Beste Film en Beste Muziek, en is voor de komende oscarverkiezingen twaalf keer genomineerd. Een film die deze beeldjes meer dan waard is.